Het nauwe pad


wanneer ik het nauwe nauwelijks verlichte pad ontdek
waarvan ik voel dat het naar mijn bevrijding leidt
tonen verweerde vreemde gezichten hun sympathie
ze hebben die hoop al eerder gezien
“als je nog een beetje wilt wachten
rust dan je pijnlijke schouders”

maar voor mij wenkt het pad
en ik weet dat ik de tocht niet kan uitstellen
ik hoor de vurige nachtduivels die me aanroepen
hun helse gezang kan ik niet langer verdragen
noch het rusteloze geluchte

de mist is verder aan het zwellen
onverlichte wezens bekruipen me
het gebrul wordt steeds luider in mijn oren
ik besef dat de dwaasheid me toebehoort
maar de kracht erachter
kan ik nog niet volledig overwinnen

ik werp nu mijn gedachten vele jaren later
naar dit mannenfestival
naar deze avond
naar het nu
waarbij ik het helder weids uitzicht herontdekt heb
en er in dit leven elke ochtend terug leven is
misschien moet ik hier nog een beetje blijven
mijn vermoeide schouders laten rusten…

Privacy Preference Center