Je eet me op

je eet me op
steekt me in je doosje
grijpt me stevig bij mijn nekvel
en projecteert spelletjes
eindeloze spelletjes
heb ik gespeeld
tot de donkere laag
zich deels opent
die niemand ontwaren mag
het gitzwarte geheim
dat ik meetroon
tot mijn laatste adem
ik kijk nog eens goed
en zie niets
geen glans
geen reflectie
enkel een matte oneindige zwartheid
waar mijn oog geen houvast vindt
waar mijn hart staart naar waar zelfs het licht
niet durft te blijven
naar het geheim van het onzichtbare
en ik glimlach ernaar